Platon jednak nie negował świata, w którym żyjemy. Nie negował sensu jego istnienia, ani nie głosił przewrotnych teorii, wedle których winniśmy odrzucić świat doczesny. On widział wielki i bardzo ważny związkiem między jego światem idei, a światem, który my postrzegamy. Ich związki znaleźć można choćby w języku - istnieją piękne rzeczy, lecz jest także i idea piękna. Zależne jednak są rzeczy od idei, a nie odwrotnie. To idee kształtują postrzegany przez nas świat, a nie na odwrót. Nie jest to także zależność przyczynowa. Wygląd rzeczy w realnym świecie nie jest wynikiem działania świata idei. On jest jego odzwierciedleniem, choć mniej idealnym, o czym świadczy sama nazwa "idei". Platon uważał, że zarówno wygląd, jak i porządek świata jest odzwierciedleniem wyglądu i hierarchii świata idei. Rzeczy mają swój udział w ideach w ten sposób, że idee obecne są jakby w rzeczach przez nas postrzeganych. Natura obu światów jest inna, lecz ich ułożenie podobne, bowiem nasz świat zależny jest od świata idei.