Choć Platon nigdy nie wyraził się jasno o naturze idei, bo i nie miał pojęcia, jaka ona jest, to nasuwa się od razu wniosek, że wyjścia są dwa, o nich też mówił Platon. Idee mogą albo istnieć jako coś dostępnego jedynie dla naszego umysłu i przezeń wykorzystywane i dlań stworzone, bądź też być bytem transcendentnym - istnieć w wymiarze dla nas niezrozumiałym, niepojętym i nigdy nie odkrytym. Częściej jednak wypowiadał się Platon w kwestii tego drugiego pojęcia, co nie znaczy iż był go pewien i ten właśnie popierał. Mówił czasem w swych dialogach o tym, że owe idee bytują w miejscach nadniebiańskich, jednak to stwierdzenie nie może być do końca oczywiste, gdyż używał go w dziełach, w których nie szczędził przenośni i innych środków stylistycznych, był to bowiem środkowy okres jego dialogów. Idee były więc albo czymś idealnym, co daje wzór dla istnienia rzeczy postrzeganych przez nas, albo jest czymś boskim, nam ludziom niezrozumiałym. Platona jednak bardziej od samej natury idei interesowało ich zastosowanie.