Gdy staramy się podejść do problemu bytu trochę bliżej, określić go ściślej, okazuje się, że bytem w zasadzie może być jeno to, w czego naturze leży samo istnienie. Musi więc być to coś wiecznego, niezmiennego. Myślenie tego typu było już u Greków od jakiegoś czasu częste, jednak Platon w świetny sposób przedstawił, na czym polegają w jego filozofii owe idee, o których tyle mówił. Człowiek bowiem w rzeczach, które postrzega, widzi tylko odbicia, cienie samych idei. Przyrównywał to Platon do sytuacji, w której my jako ludzie siedzimy w jaskini odwróceni plecami do wyjścia i nie mogąc się odwrócić, ze świata zewnętrznego widzimy tylko tyle, ile odbija się na ścianie owej jaskini, a więc same cienie. I tak człowiek, żyjąc, postrzega jedynie odbicia samych idei, które są tym, czym przedmiot dla swego cienia. Wszystko bowiem, co nas otacza nie jest bytem, a jedynie można o tym powiedzieć, że "staje się", bowiem nie jest czymś wiecznym, czymś niezmiennym. Kresem rozważań Platona jest więc, logicznie, stwierdzenie, iż byt jest jeden - są nim idee. Wszystko poza nimi tylko "staje się", a nie jest samo z siebie. Rzeczy postrzegane przez nas były w filozofii Platona więc tylko zjawiskami, nie bytem.