Platonowi poza jego pojęciem idei zawdzięczamy także zrewolucjonizowanie pojęcia słowa dusza. Dawniej dusza była dla filozofów przyrody czymś ziemskim, czymś materialnym, natomiast dla różnych sekt religijnych takich jak orficy, dusza była pozaziemskim demonem zamieszkującym ludzkie ciało. Platon pojęcie duszy zmienił bardzo poważnie i nie można o tym zapomnieć, gdy wymienia się zasługi tego filozofa. Platon zgadzał się jednak z filozofami - przyrodnikami w kwestii tego, że dusza jest źródłem życia. Filozofowie przyrody zauważali, że wraz z śmiercią człowiek przestaje się ruszać, zaczyna się rozkładać, przestaje istnieć. Uchodząca z niego dusza podczas śmierci jest więc powodem, dla którego martwe samo z siebie ciało, ożywa. Widział Platon w duszy źródło przede wszystkim wszelkiego ruchu. Zauważał, że materia sama z siebie jest nieruchoma, martwa. Jednak, jeśli istnieje w ciele dusza, ciało porusza się, żyje, funkcjonuje. Przeciwnie jednak do filozofów przyrody, uważał, że dusza zdecydowanie nie jest czymś materialnym. Jest odwrotnością materii. Jest tak dlatego, że materia sama z siebie jest martwa, a ożywa tylko, gdy istnieje dusza - ta więc musi być jej odwrotnością.